ขณะนี้สถานการณ์ชิงหมื่นองค์จากทุกทวีปทั่วโลกกำลังจะสุกงอม ชนิดที่ชัยชนะมาจ่อที่ปลายจมูก ต่างฝ่ายต่างทุ่มเทกันสุดฤทธิ์ชนิดเทหน้าตัก ไม่ขยักฤทธิ์ให้ชีวิตต้องหงอยเหงา ต้องจับตาดูให้ดีว่า ระหว่างยุโรป อเมริกาและญี่ปุ่น ใครจะคว้าธงหมื่นได้ก่อนกัน
“เธอไปอยู่ที่ไหนมา ฉันน่ะสร้างพระไปตั้งหลายองค์แล้วนะเธอรู้ไหม” หลังฟังถ้อยคำนี้ราวมีสายฟ้าฟาดที่กลางใจ “นี่ เรามาสายไปจริงๆ หรือนี่” หลังนิ่งอึ้งไปสักพัก ยอดหญิงแห่งกองทัพธรรม นามว่า จำเนียร เวลชินเออร์ ก็บอกตัวเองว่า “ไม่มีคำว่าสาย ตราบที่ลมหายใจยังมี เจดีย์ยังไม่ปิด เรามีสิทธิ์ชนะ”
มีอยู่คืนหนึ่ง เวลาประมาณตีหนึ่งเห็นจะได้ ลูกฝันเห็นคุณยายอาจารย์ ท่านบอกลูกว่า “นั่งแค่นี้ทำวิชชาไม่ได้หรอก ถ้าจะทำวิชชาต้องเพิ่มเวลานั่งให้มากกว่าที่นั่งอยู่ในปัจจุบันนี้อีก” แล้วคุณยายก็นั่งสมาธิให้ลูกดูจนถึงเช้าเลย ลูกจึงฮึดสู้ แม้บางวันเสร็จงานดึกแค่ไหน ลูกก็จะต้องนั่งสมาธิต่อ
สุดท้ายนี้ กระผมอยากจะกราบเรียนว่า ถ้าไม่ได้พระเดชพระคุณหลวงพ่อ ถนนเส้นนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะอีกซักกี่สิบปีถึงจะสร้างเสร็จ กระผมยังจำได้ ในตอนแรกๆที่กระผมชวนชาวบ้านมาขุดถนน ชาวบ้านบอกว่า “จะทำได้หรือ...หลวงพ่อจะหาอาหารจากไหนมาเลี้ยงพวกเรา” กระผมก็ตอบไปว่า “เดี๋ยวหลวงพ่อธัมฺมชโยจะมาช่วยพวกเราทำถนน” เขาก็บอกว่า “จะมาจริงๆหรือ”
คืนนั้น ลูกนั่งด้วยความสดชื่นมากๆไม่คิดเรื่องอะไร บอกตัวเองว่า “ให้วาง ให้ว่าง ให้วาง ว่างๆ” นึกภาพองค์พระมาไว้ในกลางกายแล้วมองไปเรื่อยๆ อย่างสงบ ไม่นานต่อมา รูปที่ลูกตรึกอยู่นั้น ก็ใสมีประกายขึ้นมาเอง ชัดขึ้นๆ แล้วองค์พระก็ผุดขึ้นมามากมาย มาแบบมีชีวิตชีวามากๆ
แต่แล้ว...วันหนึ่ง ครอบครัวของผมก็ต้องมาพบกับจุดหักเหของชีวิต หลังจากที่ได้ติดจานดาวธรรมเมื่อปี พ.ศ.2547 และดู DMC ทุกวัน ตอนนี้ครอบครัวของผมได้สละหมดแล้วครับพระเดชพระคุณหลวงพ่อ “สละจากสายดำ มาเป็นสายรัดประคด สละจากผ้าขาว มาสู่ผ้ากาสาวพัสตร์ ธงชัยแห่งพระอรหันต์ สละจากเกียรติยศชื่อเสียงอันเป็นที่หมายปองของคนทั้งหลาย มาสู่ชีวิตที่เรียบง่ายตามแบบพระอริยเจ้า”
